Metoda udarowo-obrotowa to alternatywa dla wiercenia płuczkowego — droższa i wolniejsza, ale dająca studnię o żywotności liczonej w pokoleniach.
Metoda wiercenia udarowo-obrotowego to alternatywna metoda wiercenia studni głębinowych. Stosowana jest zarówno w wierceniach geologiczno-poszukiwawczych, jak i hydrogeologicznych. Jej wydajność jest porównywalna z wydajnością uzyskiwaną przy metodzie płuczkowej. Otwory wiertnicze tworzy się za pomocą młotków wgłębnych wiertniczych i wiertnic hydraulicznych. Ma to zastosowanie m.in. przy wierceniu w twardych lub porowatych skałach.
Dzięki wgłębnemu młotkowi wiertniczemu, podczas wiercenia następuje połączona praca udarów z obrotami. Wiertnice zaś powodują obracanie narzędzia wiercącego z odpowiednio dużym momentem obrotowym i regulowanym stopniowo naciskiem. Do usuwania zwiercin można również zastosować płuczkę powietrzną.
Trzy elementy techniki udarowo-obrotowej
Technika udarowo-obrotowa opiera się na trzech podstawowych elementach:
- Młotek wgłębny – inaczej bijak pneumatyczny – narzędzie wiercące.
- Wiertnica – służy do obsługi kolumny przewodu wiertniczego.
- Sprężarka – dostarcza powietrze do uruchomienia młotka wgłębnego i płukania otworu.
Zalety i wady metody
W metodzie tej odwierty przeprowadzane są sposobem ciągłego rurowania, co służy uchwyceniu odpowiedniej warstwy wodonośnej. Nie używa się przy tym środków chemicznych. Za zaletę studni głębinowych wykonanych tą metodą uważa się żywotność studni na poziomie dwóch pokoleń. Wadą metody udarowo-obrotowej jest jednak czas wykonania odwiertu, a przede wszystkim koszt jego przeprowadzenia. Studnie wiercone metodą udarowo-obrotową są zdecydowanie droższe niż w przypadku metody płuczkowej, a sam proces wiercenia jest o wiele dłuższy.
Potrzebujesz komponentów do studni?
Produkujemy rury, filtry, denka, obudowy i głowice. Zadzwoń — doradzimy średnicę, gwint i szczelinę filtra pod Twój odwiert.